Optometria w sporcie. Wpływ zaburzeń równowagi obuocznej na poprawę widzenia jednoocznego u strzelców precyzyjnych – analiza porównawcza
Dr inż. Izabela Garaszczuk, dr optom, mgr Wiktoria Jenczewska, dr hab. inż. Magdalena Asejczyk , prof. PWr
Zespół Optyki Widzenia, Katedra Optyki i Fotoniki, Wydział Podstawowych Problemów Techniki, Politechnika Wrocławska
Streszczenie
W niniejszym badaniu oceniono parametry wzrokowe 28 strzelców oraz 20 nieaktywnych sportowo osób z grupy kontrolnej, dopasowanych pod względem wieku, rozkładu płci, wady refrakcji oraz geometrii ałki ocznej. Uczestnicy przeszli badania wzroku, obejmujące ocenę ostrości widzenia, ostrości noniuszowej Verniera, czułości na kontrast, widzenia obuocznego, akomodacji, biometrii oka, pola widzenia oraz ruchów gałek ocznych. Dodatkowo, przeanalizowano podgrupę sportowców z Kadry Narodowej Polski. W porównaniu z grupą kontrolną strzelcy wykazywali lepszą ostrość widzenia z bliska (−0,08 ± 0,06 vs. 0,03 ± 0,07 logMAR; p = 0,003), lepszą noniuszową ostrość wzroku (5,4 ± 3,2 vs. 8,7 ± 5,1’’; p = 0,032) oraz wyższą graniczną czułość oka na kontrast w oku dominującym (p = 0,005). Strzelcy kadrowi wykonywali mniej zmian kierunku spojrzenia (p = 0,044), mieli bardziej stabilną fiksację oraz wyższą stereoskopową zdolność rozdzielczą (25 vs. 35’’; p = 0,005). Zaobserwowano również różnice zależne od dyscypliny: strzelcy pistoletowi osiągali wyższą jakość widzenia na odległość i większą czułość oka w centralnej części pola widzenia, natomiast strzelcy karabinowi uzyskiwali lepsze wyniki w widzeniu z bliska. Charakterystyczne dla strzelectwa statycznego zasłanianie jednego oka w celu uniknięcia podwójnego widzenia, może prowadzić do tłumienia obrazu w zasłoniętym oku, jeśli jest stosowane często i przez długi czas. Może to ostatecznie wyjaśniać, dlaczego doświadczenie strzeleckie koreluje ze zmniejszoną równowagą obuoczną oraz oddaleniem się punktu bliskiego (r = 0,335, p = 0,020).